Monografia

Obraz kliniczny chorych na stwardnienie rozsiane w kontekście rehabilitacji opartej na objawach

Stwardnienie rozsiane jest to choroba o podłożu zapalno-demielinizacyjnym ośrodkowego układu nerwowego, w której dochodzi do wieloogniskowych zmian, które charakteryzują się szybką progresją i występują głównie w istocie białej, w pniu mózgu, w móżdżku, w rdzeniu i nerwie wzrokowym. W okresie remisji pojawia się emielinizacja, w następstwie której zmiany zapalne ustępują. Ze względu na rozsianie zmian demielinizacyjnych zlokalizowanych w ośrodkowym układzie nerwowym, stwardnienie rozsiane może dawać różne symptomy, np. utratę wzroku, zmęczenie, objawy depresyjne, niedowłady, które w początkowym etapie choroby mogą występować osobno i być związane tylko z jednym ogniskiem demielinizacji. W rehabilitacji pacjentów chorych na stwardnienie rozsiane obowiązują głównie dwie strategie postępowania: terapia oparta na objawach i terapia oparta na zadaniach. W pierwszych latach od rozpoznania stwardnienia rozsianego chorzy doświadczają pojedynczych objawów choroby, co związane się z pojedynczymi zmianami demielinizacyjnymi w ośrodkowym układzie nerwowym. W takim przypadku, zazwyczaj stosuje się rehabilitację opartą na objawach, a więc ukierunkowaną na zniesienie uciążliwego objawu, który w danym momencie zgłasza chory. Wraz z rozwojem choroby zmiany demielinizacyjne mogą rozsiewać się w ośrodkowym układzie nerwowym, co może skutkować nakładaniem się objawów chorobowych. W takim przypadku odstępuje się od prowadzenia rehabilitacji opartej na objawach, a stosuje się rehabilitację opartą na zadaniach, a więc fizjoterapię funkcjonalną.